نبریده ام هنوز باز هم جَسته ام نه آن سرخوش بی باک که این بار زخود هم رسته ام نشسته ام کنون بر بالینِ کالبد خویش از او رهیده و از تمدید ماندنم هم خسته ام رنگ باخته این روزها به یکباره انگار همه چیز ندانم چرا مانده و به چه دل هم بسته ام همه آرزویم یافتنِ خویشتنِ خویش جا مانده اینجا و پای در رکاب هم بس...

قصه های تلخروزهایسختِ کبودبودنی هایپر زحس نبودروزهایمانچو شبهای بی فروغدلهایمانمثال گورستاندوخته اندوهِ چشمهامانبه دربِ خانه ی بی میهمانبسته دهانهایمانبه زیر ماسکهای چند لایهبرده زسر هوشمان  همه جوابهای بی مایهبریده طاقتزکف ربوده استبی اعتباری اینپیامهای چند گانهپر است گوشهایمانز حرفهای ضد و نقیضحبس...

جلوتر بیاآهای تو را می گویم  اندکی بیشترتا بهتر ببینمت تاکنون شنیده امبسیاراصوات گرم تو راتکراری وآشناپر از هیاهوپر از فریادهای ناتمامکنون یکباربگو صادقانه کیستی؟اگر تو، منی!چرا پسبه فرمان من نیستی؟تو در درون ومن در بیرون ایستاده ایم دراسارتی مشترکمن تو را نمی بینم وتو؟نمیدانم!تو هممرا نمی بینی ؟!رخ...

من آن سرد خاکستر اشتعالِ احساسم که نشسته نگاهم هنوز هم منتظر در زیر زلالین رگبار چشمانم ۹۹ /۲۵ آذر ماه

رسوبین تلخ احساسمدر این روزهانگاه سرد آن حجم شگرف آبزپشت قطره های چربی بی اتنهایی استکه بس تنگ و نفس گیر کرده وسخت میفشارد گلوی ذره ی شاکیز این حبس و تمام جرم بنشستهمیان روزن هر سطح آزادیفروردین ماه ۱۴۰۰ Adblock test (Why?)

رها کن زماندنده چرخ های فرسوده اتکه گوش بشرکر شد ازسایش لحظه ها رها کنکه " اکنون"فسرده است " دیرین"بسی شرمناک و ابهام ِ "آینده ای"وهمناک کدام وعده یکذب شیرین توستکه نشنیده هرگز جهان پیش تر ۲۷ شهریور ۱۴۰۰ Adblock test (Why?)

لحظاتِ حجیم شده یسیاهی شبدر هیاهوی پرازدحام افکارم در خاموشی تأمل برانگیزیهر چه بی رحم تر مرگ انتحاری خویش را مزمزه می کندانگار شبنم های احساسی وجودماز جدار نازکِمقاوم ترین آوند افکارعبور کرده و باز ا

درک بودندر تمام زندگیآنجا گذشتکه تو بودیعشق بود وبی دریغفرصت بی تابی دلمابقیسخت به شمارش افتادبازی عقربک ساعت دلدر سراب انتظار 3/ بهمن ماه /1397

سالها بگذشتدر گلو بغض نشستفریاد در حنجره حبسگونه ها نمناک شدشیشه ی نازک دلسخت ترک خورد شکستمرغ احساس برون جستاز وسعت بی حد گذر کردبر تارک اقبال رها شد ....7/ بهمن ماه /96

دل شکست و چشم ها باریدجان احساس باز نمایان شدشادی و غم تنید در همانگار نه انگارکه یکسان شدبعد از آن نشد هیچ دلیمرهم آن دلی که ویران شدآتشی بود به زیر خاکسترشعله ورچنانکه پنهان شدباز شد چشم غم دیدهدر ک

هیچکس به در خانه ی تنهایی من زنگ نزد هیچ سراغی نگرفت من و تنهایی بی حدِ خزان به هم آویزانیم او به تنهایی من من به رنگ زردِ دل بی حوصله و طاقت او آنچه پیداست میان من و او رنگ پژمرده ی غم رنگ خزان

خلوت شب جنون بیداری رقص سایه ی بلند تنهایی می زند بردرخیالم باز خاطره درسکوت تنهایی منتظر بر امتداد روشن خویش خوش نشین قرین تنهایی 3/آبان ماه/1397

اینجادنیای پرکس بی کسفضایمجازی استاز یاد برده دست ها قلم ونوشتن آن هم مجازی استسخت محکوم غربت است دلمانآنجا که خنده واشک هایمان هممجازی استانگار زیادی استبودنمان کنار هم سلول انفرادی است اینجا یا صفح

باور نمی کند پندار لحظه ها دیدار تصویرِ نبودنت قالب تهی کرده قاب زمان از انگاره ها ی نبودنت در سوگ نشسته عقربکهای درمانده ازخیالِ نبودنت هرآن بهانه می کند یاد تورا احساس بودن درنبودنت

سخت آشفته خیالم به در خانه ی رب می کوبم می فشانم زدو چشمم قدحی خون دلم می مویم آنقدر هست خراب این دل ویرانه ی من که ندانم زچه نالم ز چه گویم چه را می جویم 10/دی ماه/1397

چرا اینقدر روزا سخته انگار از پیش نمی رن راهها بسته ان حسها داغون دلا آتیش میگیرن چرا انگار گرهها رو همدیگه سوار شدن همه دردا تو دلاشون هر کدوم از اون یکی بدترشدن مگه اینجا میدون مسابقه اس؟

می کشد درون خود هر بار تورا باتلاق عادت ها و تو محتاج این حریم امنی مستأصل از رهایش عادت ها دلاور مردِ یل می خواهد تا ترک کند با شهامت این ساحل امن عادت ها وسعت داده ای درونت مملو از چاشنی وجود هر

هر روز نشسته منتظر بر در خیالم تا باز کنم پنجره بسته های قلبت را اما هر بار که خیز گرفته ام به سویش پوسیده زنگهایش نگاه می کنند مرا با تعجب و می پرسند مگر هنوز هم تو اینجایی؟!!! 30 /دی ماه /139

بودنی هاییکه نبودداشتنی هاییاز جنس نداشتنمی گذشت هر روزلحظه های عمردر توهم و هوای داشتنسرزده است به بیابان خیالم بازاز تلخیِ حقیقتِ نداشتناینجا بس کوچک است و ناپایدارحیف از این همه گفتن و نگاشتنپایان

نبریده ام هنوزانگار باز هم جَسته امولی نه آن سرخوش بی باککنون ز خود همرسته امنشسته ام بر سر کالبد مرده ی خویشاز او رهیده و از تمدید ماندنم هم خسته امرنگ باخته است به یکباره این روزها همه چیزندانم چرا