عصیان و خاموشی

جلوتر بیا

آهای 
تو را می گویم
 

اندکی بیشتر

تا

 بهتر ببینمت 
تاکنون شنیده ام

بسیار
اصوات گرم تو را
تکراری و
آشنا
پر از هیاهو
پر از فریادهای ناتمام
کنون یکبار
بگو صادقانه کیستی؟
اگر تو، منی!
چرا پس
به فرمان من نیستی؟
تو در درون و
من در بیرون 
ایستاده ایم در
اسارتی مشترک
من تو را نمی بینم و
تو؟
نمیدانم!
تو هم
مرا نمی بینی ؟!
رخ نمایی عصیان و
خاموشی ات
گاه

 رقصان و
وهمناک
گاه

 مهربان و
خشمناک
ملتهب ذائقه ی 
پر اشتیاقم را
 آشنایت کرده است
اما هنوز
از سکوتِ
پر ازدحامت
هیچ سر در نمیآورم؟!!!

۲۳/ آذر ماه/۱۳۹۹