روزهای سخت کبود

قصه های تلخ
روزهای
سختِ کبود
بودنی های
پر زحس نبود
روزهایمان
چو شبهای بی فروغ
دلهایمان
مثال گورستان
دوخته اندوهِ چشمهامان
به دربِ خانه ی بی میهمان
بسته دهانهایمان
به زیر ماسکهای چند لایه
برده زسر هوشمان 
 همه جوابهای بی مایه
بریده طاقت
زکف ربوده است

بی اعتباری این
پیامهای چند گانه
پر است گوشهایمان
ز حرفهای ضد و نقیض
حبس نفس

در سینه ی
 هزاران مریض
شکسته اعتمادمان
ز هر دارو
تجویز
نشسته غم غبار
به دلهایمان
بس لبریز
چه ماههاست
که آغوش مادران
خشکیده
ز حسرت بی مهابا
بوسه های ترسیده
چه ناجوانمردانه
پر تلاش رفتند
آدمکان این دیار و
قصه های نشنیده
هنوز هم میرسد
 به گوش نجوایشان
 غربتِ مردمان

از این آهکان تفتیده

۱۳۹۹/آبان ماه/۲۶